Nostalgie is een schelm, een ordinaire kraker. Ze zet ongevraagd een koevoet op de dubbele glazen van je geheugen en gaat eens lekker huishouden. De meubels worden omver gegooid, bezittingen naar eigen inzicht in zakken gestoken of juist op de schouw gezet. Ze blindeert de ramen, schuift de bank voor de achterdeur. Nog maar één …
Pas toen hij in de levensfase beland was waarin het ritme van heen en terug naar het werk fietsen het gezicht van de dag bepaalde, begon hij in te zien dat het begrip effectivitijd altijd verkeerd is gespeld.
Deze recensie komt, zoals ik van mij gewend ben, rijkelijk laat. Het album in kwestie is alweer ruim twee jaar oud – behoorlijk lang als je de omlooptijd van de Best New Music-lijst van Pitchfork bekijkt.
Ik kende een man die houdt van openheid. Een man die predikt voor duidelijkheid, die ‘zegt wat hij wil’, en die al een intifada verkondigt voordat je de assonantie ‘multiculti’ goed en wel over je lippen hebt gekregen. Ik kende hem — maar nu niet meer.
Voor wie het gemist heeft: de apocalyps is al voorbij. Het was niet 2012, maar oktober vorig jaar. Het internet zoemt er nog steeds van en de naschok is voelbaar bij elk concert van Radiohead en Bon Iver.
De Londense band White Lies heeft een toepasselijke naam. Ze heeft haar leugenachtige imago witgewassen, en tot een succesformule verheven.
Wat is er eigenlijk mis met Twitter? Verbale masturbatie, las ik ooit eens ergens. Dat je er schaamteloos vanuit gaat dat men in het minste geïnteresseerd is in jouw spirituele zoektocht naar welke kleur schoenen je vandaag aan wilde trekken.
Als Hollywood naast indruk– ook nog existentieel zorgwekkend wil zijn, ben ik doorgaans al snel tevreden. Er is niks mis met cinema die wil exploderen en gaandeweg nog een of twee filosofische patstellingen mee wil smokkelen. Maar waarom doen we dan ook meteen alsof zulke films briljant zijn?
Grant Nicholas, frontman en liedjesschrijver van Feeder, is een te grote muziekliefhebber. In de loop van het nu 18-jarige bestaan van zijn band is het bijna te makkelijk om na te gaan waar hij precies naar luisterde terwijl hij zelf aan de schrijftafel zat.
Samenvatting van al het hierna volgende: Glorie 123, het debuut van Het Gloren, is geweldig en een aanrader. Het getuigt van een eigengereidheid waar de Nederlandse muziekindustrie nooit genoeg van kan hebben.
